پسر کو ندارد نشان از پدر؟!؟؟

خوب حالا که تا حدی با امید و روابطمون آشنا شدین میخوام امروز از چیزی بگم که همه این مدت آزارم میداده و همچنان هم نگرانیش باهامه. میخوام بهم بگین که آیا پسر رو باید بخاطر بدیهای پدرش کنار گذاشت؟ آیا اینکه میگن پسر کو ندارد نشان از پدر، تو بیگانه خوانش نخوانش پسر و تعبیراتی از این قبیل درست هستن یا نه؟!؟؟

حاشیه رو میذارم کنار و میرم سر اصل مطلب، پدر امید حدوداً70 سال سن داره و با اینکه دندانپزشکه و از خان زاده های اصفهان بوده اما بشدت هوس بازه و غیر اخلاقی عمل میکنه -اینو گفتم که بدونی تحصیلات و اصالت خانوادگی شخصیت نمیاره- توی مدرسه البرز درس میخونده و دانشگاه تهران مدرک پزشکیش رو گرفته  و وقتی میره آلمان برای گرفتن تخصص با برژیت جون -مادر امید – آشنا میشه و عاشق میشه و ازش خواستگاری میکنه و راضیش میکنه که برای زندگی بیاد ایران.

زن بیچاره رو از ناف آلمان میاره ناف اصفهان اونم تو یه خانواده سنتی، وتوی  خونه بزرگی که مادر و پدر شوهر و خواهر شوهر و برادر شوهر هم باهاش زندگی میکردن، خداروشکر خانواده شوهر نه تنها اذیتش نمیکدن بلکه خیلی هم دوستش داشتن و براشون عزیز بوده منتها خود پدر امید شروع میکنه به شیطنت. دوست دخترهای زیادی داشته و حتی خونه جدا هم داشته تا اینکه توی یکی از مهمونیها و خوش گذرونیها با یکی از نزدیکان مرحوم (بیــــــــــــــــــــــب ) ویولونیست معروف ایرانی آشنا میشه و بعد از مدتی رفت و آمد اون خانم باردار میشن

خلاصه مادر اون خانم از پدر امید شکایت میکنه و میگن اگر برژیت رضایت بده و اینا عقد بکنن میشه حکم سقط بچه رو پس گرفت، این میشه که برژیت عزیز بخاطر علاقه شدیدی که به شوهرش داشته و بخاطر اون از همه زندگیش توی آلمان گذشته بوده با چشم گریون میره محضر و رضایت میده و فقط شرط میکنه که تا آخر عمرش دیگه نمیخواد اونو تو زندگیش ببینه -راستی اینم بگم که توی اون زمان امید تازه به دنیا اومده بوده.

بعد از عقد دیگه همه چیز علنی میشه و پدر امید بیشتر وقتش رو با اون میگذرونده و تقریباً نسبت به خانواده امید بی توجه میشه. بازم این رو هم بگم که اون زمان که پدر امید عقد میکنه خواهر بزرگ امید رفته بوده آلمان و اونجا ازدواج میکنه و زندگی میکنه و برادرش هم 2سال بعد توی تصادف فوت میکنه.

همه این عوامل باعث میشه که برژیت هم برای امید پدری کنه هم مادری و همه همّ و غمش این پسر بشه و جالب اینجاست که هنوزم به همسرش وفاداره و وقتی درموردش حرف میزنه با احترام و علاقه حرف میزنه.

پدر امید مرد ثروتمندی بوده و مشکل مالی نداشته اما از وقتی اون خانوم پاش تو زندگی اینا باز میشه، هیچ چیزی به اسم پدر امید نمیمونه و همه چیز یا به اسم خودشه یا تک فرزندش یا مادر خودش!!سختی کشیدنها و کمبود محبتها و فشار روحی که روی امید بوده باعث شده زودتر از معمول روی پای خودش بایسته و زندگی خانوادگی براش حکم گوهر پیدا کنه و حاضر باشه همه کار بکنه که زنگی خانوادگی خوبی داشته باشه، مادر و پدر من رو خیلی دوست داره و  بشدت بهشون احترام میذاره و ارزش زیادی برای من و رابطمون قائله.

مادرش هم که خوشحالیه امید رو میبینه، خیالش راحت شده و من رو واقعاً دوست داره و محبتش رو کاملا میشه از رفتارش لمس کرد.

همه این نکته های مثبت یک طرف، اما یه ترس بزرگ دائم با من هست که نکنه امید راه پدرش رو بره؟ نکنه منم سرنوشت برژیت رو داشته باشم؟  یه عالمه ترس و دودلی با من هست که فقط دائم از خدا میخوام که بهم آرامش بده. چون این موردی هست که برای هرکسی میتونه پیش بیاد. امید همیشه بهم میگه من دیدم مامانم چه زجری کشیده سر این موضوع، وهمه وجودم آزار دیده  از عیاشیها و خوش گذرونیهای پدرم برای همین هیچوقت نمیخوام و نمیذارم زن و بچه ام از این ناحیه ضربه بخورن…